... de escribir un nuevo blogpost personal. Estoy bastante más activa en mi nuevo Tumblr y en mi nueva Flickr account. Pero no tengo para nada la intención de abandonar este blog, que supone casi siempre una vía de escape para mi más profundo yo.




Después de unos meses de durísimo trabajo, he acabado los exámenes (y aprobado, oeoe) y he entregado el Proyecto Final de Grado. Ahora sólo me queda la defensa oral, para la cual no tengo intención alguna de preocuparme. Intentaré hacer un buen PPT que me cubra las espaldas y listo.

En el curro las cosas van… o parecen ir, pero la sensación de que sobro es más obvia cada vez, así que quizás sea el momento ahora de plantearse las cosas. Al futuro me refiero. Tampoco estoy excesivamente preocupada con eso. We’ll see.

Llevo dos días “libre” y la sensación de no tener nada que hacer me incomoda hasta no sabes qué punto, lector. Me paso el día buscando actividad! No soy capaz de tumbarme en la toalla sin tener un libro en las manos, o de conectarme a Internet sin buscar algún tutorial nuevo. Soy una estresada sin control, pero creo que es sólo ahora, en unos días se me habrá pasado y me adaptaré al ritmo veraniego que llevo ansiando todo el año.

Ves? Todo bien, no? Sólo me falta una cosita para plantarme en el vértice más alto de la pirámide de Maslow... Tengo claro que me había creado una imagen totalmente distorsionada de la realidad, así que estoy trabajando para desmitificarlo todo y volver a mi mundo. Ahora la tercera persona en discordia hace que yo tenga cada vez las cosas más claras. Menos mal, porque había llegado a obsesionarme tela. Más que nada porque por un momento pensé que los “feelings” eran recíprocos, y la idea de haber perdido más por gilipollas/tímida que por no encontrar la reciprocidad me estaba asesinando.

Verano nuevo, vida nueva. Con un optimismo arrollador las cosas saldrán mejor. La película está por llegar, lo sé.

PD: La canción no encaja nada, pero es la que más escucho estos últimos días… ;)

Dear...

... frikipartners,

Non-catalans & non-spanish, PLEASE ask me if you don't catch the message!! I'll explain it to you again!! It's interesting!! :)
Soy muy, pero muy fan de una tal Amy Spanos. Sólo por sus fotos creo que puedo intuir que tiene una de esas personalidades propias y fuertes, únicas... Es un poco friki también, punto importante.
Esta chica es fotógrafa y tiene muchísimo éxito en Flickr, ya ha llegado al millón de visitas... para flipar!! Entre sus friki-cosas y teniendo en cuenta su éxito, hizo esto: 

(No hace falta que lo veáis entero).

La gente hace un cartel con su nombre y pone algo que su país aportó al mundo, luego se hace una foto y se la manda a Amy, que monta un vídeo. Puede que no os resulte muy gracioso ni interesante ni nada, pero a mí sí, jejeje, motivo por el cual se me ha ocurrido algo que os propongo a continuación:
Teniendo en cuenta que sois 107 frikipartners (108 si cuento al hermano de Sonia, jeje), más otros que voy a intentar captar yo, más otros que espero captéis vosotros (sois frikipartners, trabajad poco por la causa eh!! jiji), me gustaría que este verano realicemos entre todos algo similar. Tenéis que hacer un cartel lo más friki-original que se os ocurra y poner lo que se os ocurra también, pero la norma básica para todos son sólo éstas:

  1. Soy el frikipartner nº... (poned el número que queráis)
  2. Para mí lo más friki es (Y NO PENSÉIS EN MÍ PLEASE! JAJAJA)... ó Lo más friki que me pasó es... Cuanto más raro/gracioso, mejor, más nos reiremos al final. Procurad que no sea muy largo para que se lea rápido.
Puede parecer una pregunta complicada, pero os doy un par de meses para que lo hagáis. ¿Cómo lo véis? Creo que en dos meses podemos conseguir bastantes fotos!! Podéis hacer un cartel para vuestro perro también, así ya son dos...
Va FRIKIPARTNERS, creo que podemos hacer algo gracioso con ésto... vamos a darle divulgación a ver cuántas fotos conseguimos, ok? Con vuestra colaboración seguro que muchas.

Como siempre, cualquier sugerencia es más que bienvenida, ok??

Mandadme las fotos por mail o vía Facebook: esta soy yo!

MIL GRACIAS A TODOS/AS DE ANTEMANO!! Sé que conseguiremos un fantástico resultado!!


A flower and a bee, originalmente cargada por Aidadelaolla.

... and a bee!!

Hoy he recibido mi primer comentario en Flickr sobre una de mis fotos!! Estoy taaaaan feliz!! Más que nada porque el comentario es muy bueno! ;)

Sí, lo sé, hay gente que tiene montones de fotos y miles de comentarios... pero entiéndeme, lector, hace más o menos un mes que estoy en Flickr y no me esperaba para nada ningún comentario! Además, aún no ha empezado el curso de Photoshop de este verano y menos aún el de fotografía, que es a partir de octubre. Por ello, este tipo de cosas me incentivan, me motivan para seguir en ello.

Pásate por mi Flickr de vez en cuando lector, pero mucho mejor si lo haces un poco más adelante. Ah! Y si ya quieres seguirme del todo, ahora tengo Tumblr también: http://aidadelaolla.tumblr.com, a ver si te gusta!!

A veces...


... no hay nada peor a que estés confesando a tus amigos que “xx te mola un poco (que seguramente es más que un poco)” y que el comentario general sea “ay, si no te pega nada, no es tu tipo…” y que acabes pensando “sí, puede que tengan toda la razón, pero la realidad es que le estaría dando abrazos hasta que se ahogase”.
Y esa es la realidad, lector. A veces te estás comiendo la cabeza de una manera absolutamente irracional por alguien que quizás ni siquiera sabe de tu existencia, o que quizás sólo ve las bobadas que pones en Facebook (a veces aliado, a veces enemigo), o que no es tan idiota como tú de pillarse sólo por haberos visto algunas veces (muchas de ellas en foto!). ¿Soy yo, o esto es general? Porque puede que tenga algún tipo de desajuste emocional y no lo sepa… pues a veces pienso que esto no es muy normal!! (Me estoy riendo lector, no te lo tomes muy en serio lo del desajuste…)
Y bueno, luego en la misma conversación que mantenías con tus amigos viene, por supuesto, el mejor consejo que pueden darte: “ah, pues si tanto te mola, lánzate!”. Tú lo harías? A que no!? Pues, obviamente, yo tampoco, y más teniendo en cuenta de quién se trata, de cómo soy yo, de lo poco que pegamos y de la más que posible existencia de una tercera persona en discordia. Mis amigos no entienden cuando digo “me he flipado un poco… y ahora por darle más de la cuenta a la imaginación estoy en un charco de arenas movedizas”.
Me ha quedado un discurso un poco fatalista, pero no creo que luchar siempre por imposibles (como dicen algunas teorías) sea bueno para la salud. Que puede que no sea un imposible... lo dudo mucho, así que creo que tengo que encontrar el modo de que desaparezca de mi cabeza, y dejar de escuchar a Sade y parar de leer a Ausiàs March!!

Alt e amor, d'on gran desig s'engendra,
e esper, vinent per tots aquests graons,
me són delits, mas dóna'm passions
la por del mal, qui•m fa magrir carn tendra,
e port al cor sens fum continu foc,
e la calor no•m surt a part de fora.
Socorreu-me dins los térmens d'una hora
car mos senyals demostren viure poc!